یکشنبه , ۲۴ تیر ۱۴۰۳

یادداشت قابل تأمل / زبان شیرین لکی را فراموش نکنیم

 

چرا زبان لکی با آن همه عظمت و قدمت تاریخی بایستی مایه سر افکندگی باشد!!!

✍️زهرا نجاتی / فرهنگی
داخل مترو ، پسر بچه ای حدود شش ساله با زبان شیرین لکی با مادرش حرف می زد، تمام سر و صدا، سوت و بوق قطار و صدای دستفروشان و آهنگ ها به یکباره برای من خاموش شد..

نوای آن پسربچه را فقط می شنیدم، چه احساس شیرینی بود خستگی از تنم در آمد، ناخودآگاه نگاهم به سمت صدا رفت، ولی ناگهان صدا شکسته شد ، صدای را شنیدم که نوای بچه را خاموش کرد ، مادرش سیلی محکمی به بیخ گوش بچه نواخت و برای ثانیه هایی، سردی تمام وجودم را فرا گرفت ،چه مکث تلخی بود،
مادرِ کودک به صورت پسرش سیلی میزد و می گفت لکی صحبت نکن ،فارسی بگو….

نتوانستم بی تفاوت باشم و بروم و یک عمر غصه‌ این لحظه رابخورم ،پسر بچه را بوسیدم به مادرش که چشمانش قرمز شده بود، گفتم آرام باش بچه است‌‌… زن با لحنی تند و غضبناک فریاد زد که “چی میگی” انگار که صحبت کردن زبان مادری مرا نفهمید.
در صورتی که کودک با همین زبان شیرین لکی سخن گفته بود!!
به آن خانم گفتم چرا زبان لکی با آن همه عظمت و قدمت تاریخی بایستی مایه سر افکندگی باشد.. این است پاسداشت زبان لکی برای ما زاگرسیان!! کجا هستند آن کاسیت های جنگجو که بیایند خواری زبان لکی را ببینند..

ما لک ها، زبانمان را دوست داریم، ولی نه متعصبانه،
اگر غریبه ای بین مان باشد ،مراقب هستیم که احساس غریبه گی نکند ، حتی سالمندان مان سعی می‌کنند کلماتی فارسی به کار ببرند یا با ایما و اشاره منظورشان را به طرف مقابل بفهمانند. و هرگز این ادعا رانکردیم که لکی کامل ترین زبان است..
و باور داریم که همدلی از هم زبانی بهتر است..

در صورتی که برخی اقوام دیگر این سرزمین با همان آداب و رسوم و پوشش ظاهری و لهجه شیرین شان که به آن افتخار می کنند در اجتماعات حضور می یابند.

لکی برای ما زبانی است که آداب و رسوم وفرهنگ مان را تشکیل می‌دهد، من وقتی در شهر خود، مردمان این دیار را می‌بینم که به زبان لکی صحبت نمی کنند و از واژه ها و کلمات بیگانه در این زبان استفاده می کنند، افسوس میخورم. مایی که از زبان مادری مان گریزانیم آیا همان هایی نیستیم که در مواقع غم و شادی و اوج بیان احساساتمان فورا به همان زبان اولین خودمان یعنی زبان مادری بر می گردیم …

به گفته هاینریش بل، نویسنده آلمانی و برنده جایزه نوبل ادبی که می گوید: وقتی می‌بینی کسی لهجه دارد، معنایش این است که از تو یک زبان بیشتر می داند..


درپایان مطلب خودم را با یک پیشنهاد خاتمه می‌دهم
چه خوب است اگر در حوزه تعلیم و تربیت و مدارس مان، در جای که یادگیری برای دانش‌ آموزان سخت و قابل توضیح نیست ،بیایم آن را با زبان اصلی و بومی خودمان قابل فهم گردانیم تا دانش آموزان بهتر و راحت تر مطالب درسی را یاد گیرند..
از مسؤلان امر استدعا دارم در این خصوص چاره ا ی بیاندیشند تا کمتر شاهد اُفت تحصیلی و نداشتن سهمی در میادین علمی باشیم. تا ما هم، مانند سایر استان ها و اقوام دیگر برای یادگیری بهتر از این روش بهره گیریم..

 

“به بهانه روزجهانی زبان مادری”
طبق دستورالعمل سازمان یونسکو: “هر کسی که نتواند زبان مادری خود را بنویسد و بخواند بی‌سواد محسوب می‌شود.
“یونسکو با انتشار پوستری به مناسبت روز جهانی زبان مادری، نوشت: “اجازه دهید راز هایمان را به زبان مادری خود بیان کنیم”.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *